De 2e thuiswedstrijd achter elkaar. Het veld lag er lekker bij, het weer viel reuze mee voor een regenachtige zondag in oktober en we hadden er zin in. Tegen de tijd dat onze tegenstanders aanwezig waren kwamen we er achter dat we het een en ander miste aan bezetting vandaag. We stonden er met 16 man, van wie niet iedereen even fit was en als wissel hadden we nog eens een geblesseerde. Niet getreurt, oppakken en doorgaan. We hebben 15 man, en op alle posities staan goede spelers. Dat waren Martijn, Roel, Coen, Sjors, Erik, Bram, Gijs, Chris, Sebastiaan, Bjorn, Menno, Jurgen, Nigel, Daniel, Johann en Bob.

Na een lekkere warming up wat geen overbodige luxe was met dit weer waren we klaar. De ref kwam over uit Friesland (van de Wrotters) en na een korte noppencontrole konden we beginnen. Hun kickoff, de bal in de lucht en toen gebeurde alles in slowmotion van beide kanten. De voorwaartsen leken van beide partijen even een soort touch te spelen, en het leek even niet helemaal lekker te gaan lopen. Na een kleine worsteling kwam de bal bij Bjorn terecht, deze zorgde voor goede airtime voor de bal zodat Nigel en Menno onder de bal konden lopen. De zenuwachtige en niet overtuigde Groningers achterin lieten de bal stuiteren zodat Nigel de bal nog een klein tikje kon geven en Menno het karwei af konden maken door op de bal te duiken. 5- 0 in ons voordeel. Na de gemiste conversie kwam de bal door de kick van de Groningers even in ons velddeel, wat er toe leidde dat de Groningers een snelle penalty namen. Na 2 gemiste tackles maakte Gijs de kans op een try voor de Groningers nihil door hem vlak voor de tryline te tackelen. Erik drukte de bal dood over de tryline en een 5 meter scrum bracht de bal terug naar onze zijde en met een kick stonden we weer een heel eind van onze tryline af waar de Groningers de 1e helft niet meer terug zouden komen.

De rest van de 1e helft werd er door de rovers goed gebalt, maar er werden geen punten gescoord. De voorwaartsen deden goed hun werk en de line-outs werden veelal gewonnen. Alleen de scrum was niet helemaal onder controle. Maar na de gouden wissel met Sjors naar de 1e rij en Coen naar de 2e rij stond ook deze als een huis. Ook in de lijn werd er goed snel gepassed maar we kwam pas in de laatste 5 minuten van de 1e helft op een 2e try van Nigel met weer een uitgespeelde lijn. Ruststand 10-0.

Na lovende woorden in de rust wisten we wat we moesten doen. Afmaken die handel. De 2e helft gingen we er gelijk vol tegenaan. De voorwaartsen deden hun werk wederom goed en er werd snel gespeeld door de rovers. De bal naar de lijn, en wederom werd er in de hoek gescoord door ik meende Nigel. Daarna ging de 2e helft zo snel (kan ook door iets te veel tikjes op mijn hoofd zijn geweest) dat ik niet meer weet wie er allemaal scoorde maar Gijs, Knepper, Bjorn en Menno hadden er wat mee te maken. De conversies begonnen nu ook goed te lopen en na nog een mooie brake van Gijs liep onze score mooi op. Ons vertrouwen groeide met de minuut en iedereen stond zijn mannetje. Na nog wat spannende momenten bij onze tryline, was de kans verkeken voor de Groningers. De poort bleef dicht. In de 75ste minuut mocht Bob zijn rentree maken door in te vallen als nummer 8 op de plek van Bram. Na nog een laatste score was het gebeurd en hadden we gewonnen met 36-0. Een mooi strak poortje was het gevolg en de felicitatie van Groningen werden maar al te graag in ontvangst genomen.

Het mooiste van alles is dat er wederom veel mensen langs de zijlijn stonden te kijken, en bij iedere brake of score er een gejuich van de zijlijn komt. Dit moedigt altijd aan om een extra stapje te zetten. Daarom fans en toeschouwers wederom bedankt. Ook de ref bedankt om even uit Friesland deze kant op te komen om onze wedstrijd te fluiten. En Bob, fijn he, weer op het veld staan. Groningen bedankt voor de fijne pot rugby.
De man of the match was er eigenlijk niet omdat er een team stond die zichzelf overtrof en liet zien hoe er rugby gespeeld moest worden. Heren Wild Rovers bedankt! Andre, jij mag weer.

Come on Rovers!